Hoi hoi NL,
Ik wilde eigenlijk nog even een blog schrijven, want vanavond heb ik mijn eerste Graduacion en zaterdag ga ik naar Buenos Aires.

Ik moet wel zeggen dat ik een klein beetje aangebrand ben, want deze computer hier is echt niet mijn ding. Ik zeg dit nu heel beheerst, maar als het mijn computer was had ik heb al bij het grofvuil gezet. Ik heb net geprobeerd foto’s bij elkaar te zoeken om bij dit verslagje te doen. Met elk apparaat (mijn carmera’s of telefoon) dat ik erin steek, veranderen de mapjes in een ander bestand of zo, dan komt er een pijltje bij die map en dan kan ik hem niet meer openen. Dat is dus zojuist met al mijn 3 geheugenkaarten gebeurt, met mijn USB stick een paar keer en met mijn telefoon(dat is nog het fijnst NOT). Het liefst lucht ik mijn hart even in dit blog met alle Spaanse scheldwoorden en zinnen die ik geleerd heb, maar ik beheers me en ga wat vertellen over de afgelopen tijd, want ja: ik heb weer een heleboel meegemaakt.

Ik begin bij een Bariloche feest. Elk jaar gaan de 5^e klassers in Augustus naar Bariloche: een reis naar het Zuiden waar heel veel discotheken enzo zijn. Ik zat in de vierde klas en omdat dit schooljaar is afgelopen is mijn jaar de volgende zijn die naar Bariloche gaan. Nou, dat moest gevierd worden: November 2011 zijn we dus inderdaad gaan vieren dat ‘wij’ Augustus 2012 voor twee weken op reis gaan. Ik zag dit jaar Augustus hoe wild de vijfde klassers door de school aan het schreeuwen, dansen en tromellen waren voor hun reis, maar nu hoorde ik daar ineens bij. We verzamelde bij de school met 75 vierde klassers, en ja, met zn 75^e in 1 bus naar een ander dorp. Daar heeft iemand namelijk een huis, want in Rosario is het zo dichtbevolkt dat er eigenlijk geen feesten gegeven kunnen worden. Nou die bus zat dus BOM BOM vol, en dan hadden ze nog grote trommels waarmee ze zo’n verschrikkelijke herrie maakte. Ik vond het geweldig om te zien, maar het echt Bariloche gevoel had ik niet. Ten eerste kan ik niet met hun naar Bariloche(visum loopt af) en ten tweede: vieren dat we over 8 maanden twee weekjes op reis gaan, ehww... Goed iedereen kwam in het dorp aan met allemaal smink, zelf gemaakte t-shirts en instrumenten. We gingen eten en daarna ging de muziek aan. Tot een uur of 4/5 dansde iedereen of dook het zwembad in. Ik besefte wel echt even hoe erg ik dit soort gekke acties ga missen als ik weer terug naar NL moet.
Jammer alleen aan Argentinië is, dat het verschil in tempratuur in de nacht en in de middag heel groot is. Na een tijdje viel de electriciteit uit en liep een groot deel bibberend naar binnen, daar heb ik een uurtje gewacht en om 6 uur werd iedereen geroepen: WE MOETEN GAAN!
Het hele huis werd opgeruimd en er werd een vuur gemaakt: het was echt niet meer te trekken die kou! Om 7 uur stapten we in een gehuurde bus en werden we naar onze school gebracht. Want ja, dit alles speelde af op een woensdag nacht, school was nog helemaal niet afgelopen (laatste week school).
We gingen met allemaal foam, van dat spuitende schuim, de school zo goed als overvallen. De arme directrische probeerde alle gestoorde leerlingen een beetje onder controle te houden. Toen de school officieel geterroriseerd was, was het tijd voor het centrum. Ze hadden ook nog hele grote spandoeken bij zich en de straten werden afgezet met die spandoeken en ze gingen daarachter dansen en zingen. Alle auto’s en bussen toeteren, want het hele verkeer stond vast. Nog ongeveer 2 uur lang met de mega groep door het centrum gehuppeld. Het gaf mij echt een gevoel alsof we aan het demonstreren tegen iets waren. Ook een beetje alsof de president elk moment erbij kon komen: de grote trommels (ik weet niet zo goed hoe ik dat moet uitleggen) maakte geluid dat je straten verderop kon horen.

Rond 11 uur zat iederen helemaal dood bij de mini tegenover school. Ik had om 12 uur het afscheid van Anna. Ik had in mijn vorige blog gezegd dat ik eigenlijk iets wilde vertellen over de minder leuke kanten van dit jaar. Dan kom ik bij het eerste punt: afscheid nemen. Ik heb ten eerste een goede band opgebouwd met mijn vriendengroepje hier, en dan vooral met 1 meisje kan ik het heel goed vinden. Laatst vroeg haar vriendje of zij hem niet in de steek ging laten voor Kiki, haha. Ik moet er niet aan denken dat het allemaal alleen maar voor dit ene jaar is, en ik ze daarna nooit meer ga zien. Ik heb iedereen al uitgenodigd in NL en er worden al serieuze plannen gemaakt. Daarbij hebben we hier de andere studenten, met wie we regelmatig afspreken. Over de NL maak ik me geen zorgen, die wonen een treinreis op afstand. Anna, uit Tjechie, zat bij mij in de klas hier en het was echt een ontzettend lief meisje. Ze had niet zo veel vrienden hier, want ze vonden haar maar een beetje anders. Ik wilde voor geen goud haar afscheid missen, dus ja ik ging na mijn Bariloche feest (zonder slaap) om 12 uur naar het punt waar we met alle meiden van de school hadden afgesproken om Anna’s afscheid te houden. Helaas was ik dus de enige die was opkomen dagen. We zijn gezellig met z’n tweetjes gaan eten en daarna ben ik met haar naar het park geweest waar haar vrienden van volleybal gelukkig wel kwamen opdagen.
Punt nummer twee wat niet leuk is aan Argentinië: afspraken worden niet gemaakt en als ze er wel zijn word het eigenlijk bijna nooit nagekomen. Gelukkig zijn ze allemaal sociaal en nodigen ze mij voor alles uit. Het is echt niet altijd zo slecht met afspraken hoor, met sommige vriendinnetjes hier gaat het altijd goed. Waar Nederlanders boos over kunnen worden, is hier de normaalste zaak. Het voelt alsof ik er nooit aan ga wennen, maar eigenlijk sta ik van dit soort acties niet meer raar te kijken.

Verder ben ik twee weken geleden op reis gegaan naar Cordoba. De heenreis was een ware hel, een uur of 7 in een auto gezeten. Mijn ouders hier hadden nog een briljant idee om een ontzettende omweg te nemen waardoor we op een weg was die ons alvast een voorproefje gaf van de bergen hier: een grote hobbelweg. Ik geloof dat we daar twee uur gereden hebben en levend wezen zijn tegen gekomen. Gelukkig kwamen we uit in een stad mét mensen. Daar stond nog een grote verassing op mij te wachten: de stad waar we heen gingen was een Duitse stad. Nou ja goed, de mensen deden alsof ze Duits waren. Op alle winkels stonden Duitse woorden en souvenirs, maar geloof ik was ik de enige daar die begreep wat ze op hun etalages hadden neer gezet. De souvenirs waren ook een beetje apart. Het was een soort wedstrijd wie de grootste bierglazen verkocht en verder nog wat dingen als diadeem met hoorntjes(?!!), heineken biertjes die net alsof Duits zijn en vlaggen. Wel grappig om te zien, maar het zijn eigenlijk gewoon Argentijnen met een beetje Duits bloed. Die avond uiteten geweest met een ‘Duitse’ familie. De volgende dag tussen de bergen gelopen en kleine watervalletjes. ’s Avonds bij de vrienden van mijn ouders gegeten. Ze hadden twee zoons, eentje van 11 en een van 16. Ik werd natuurlijk vrienden met de 11 jarige. Vol hoop kwam hij naar eettafel gelopen om te vragen wie er met hem wilde schaken. Oudere broer zegt boos dat hij heeel gauw weg moet gaan en niemand met hem wilde schaken. Vol medelijden ben ik met mijn nieuwe vriendje gaan schaken. Mijn goede daad van deze reis!
De volgende dag zijn we gaan rondtouren tussen de bergen en natuurlijk stort de regen en de omweer naar beneden... Weer een ervaring erbij, zal ik maar zeggen. Mijn moeder was na een tijdje in slaap gevallen en mijn zus liet niet echt merken dat ze het naar haar zin had. ’s Avonds gingen we weer bij dezelfde familie eten waar ik het over had.
We gingen assado eten (de bekend BBQ). Er kwam een groot stuk vlees op tafel met 4 poten erbij. Enthousiast pak ik een stukje poot “Oh lekker, kip!” Normaal worden er hele koeien of varkens opgegooid dus ik natuurlijk blij met een kippetje.
Nou en wat was ik grappig! Kip!! Nee kiki, het is een geit! AAAAAH, die geitenpoot vloog heel gauw weer terug naar zijn oude plekje en voorlopig geen vlees meer gegeten.
Nog iets dus wat minder leuk is hier, voor mij dan. Ik ben absoluut geen vlees fan en als ik vlees eet dan liever iets wat niet zoveel dierlijke dingen heeft. Dus niet als ik kip eet, helemaal opengebroken dat je zit dat die kip in tweeën is gesneden(met aan de beiden kanten zon uitstekent pootje, ieeeh). Of normaal vlees met botten en stukken vet.

Nou dit was misschien helemaal geen interssant blog, maar jullie zijn weer geupdate!
Verder wil ik nog even mijn plannen mededelen:

Dit weekend Buenos Aires. Dan is het bijna kerst en gaan we met de hele familie eten (aan het zwembad in de hitte). Met oud en nieuw ga ik naar Colon (dicht bij Uruguay) en als het lukt, komt Floor van Woudenberg, jawel !!, misschien dat weekend naar ons toe. Dat moet ze nog vragen, maar ik hoop het natuurlijk! Dan vieren we net als vorig jaar oud&nieuw in NL samen, voor mij super gek idee.
In Januari ga ik 2 of 3 weken met mijn familie naar het zuiden reizen! Jippie! Dat is bij de omgeving van Bariloche.
In Februari ga ik de reis van mijn leven maken, naar het zuidelijkste puntje van de wereld!! Daar zijn allemaal gletsjers en mooie dieren en ik word er al helemaal blij van.
Dan begint mijn universiteit en misschien ga ik tegelijkertijd ook nog naar de middelbare school, maar naar een andere klas. Ik moet het nog even regelen en vragen.

Nou hou jullie taai daar in de kou haha!
Merry christmas iedereen.
XXX Kiki