Hola amigos,

Ik weet eigenlijk helemaal niet wat ik wil gaan schrijven, dus misschien dat dit een rommelverhaaltje gaat worden. Ik wilde in ieder geval even een teken van leven geven vanuit de hitte.

Laat ik dan maar gewoon beginnen met dit weekend. Niet dat het een erg bijzonder weekend is geweest, maar toch nog een gezellig einde. Dat is wel écht een beetje balen aan mijn spannende reis naar Zuid-Amerika: alles went. En dan echt steeds en steeds meer. De eerste drie maanden heb ik zo erg genoten van de mooie omgevingen, de gulle mensen en het lekkere weertje. Ik zit nu in maand vier, en de helft van mijn reis is al in zicht. Ik merk dat ik wat kritischer word, ik ga meer kijken naar de dingen die ik hier niet heb. Als het goed is (volgens de statistieken...) moet ik over 4 weekjes wel weer uit mijn dip zijn.

Na een weekje school, of misschien 3-4 dagen school, begon het weekend vrijdag met vroeg slapen. Zaterdag werd ik daardoor vroeg wakker, heb ik even in mijn geleende Nederlandse boek gelezen en toen last-moment een tripje naar La Florida geregeld, het strand. Samen met mijn vriendinnetje Tamara bracht mijn moeder ons en zijn we naar het strand gelopen. Na een half uurtje kwam Holandesa Jenske, fashionable late, ook aangekakt. We hebben met z´n 3tjes gekletst en toen Tamara naar de wc was hebben Jenske en ik nog even 10 minuutjes in het Nederlands kunnen zeuren over hoe zielig we wel niet zijn dat we hier zitten.
Hoe stom de leraren zijn, hoe slecht onze coördinators ons begrijpen en welke personen ons het meest irriteren. Na opgelucht onze zorgen met elkaar gedeeld te hebben zijn we nog even een ijsje gaan eten en weer met de bus naar huis.

Zaterdagavond gingen mijn vriendinnen gezellig samen eten en la Holandesa had het weer is niet begrepen, of terwijl weer vroeg m´n bed in gegaan. Niet dat ik zo dom ben dat ik het niet begrijp in het Spaans hoor! Ik krijg dan een smsje, op de typische Argentijnse manier ‘zo min mogelijk woorden gaat sneller’: we eten bij Gini.
Ja om daar dan op te gaan antwoorden: oh leuk gezellig! Is ook zo stom, ik had eerder die dag al gevraagd wat de plannen van het meisje waren. Dan is het logisch dat ´We eten bij Gini´ niet overkwam als een uitnodiging. Goed, zo gaat het hier altijd en daar kan ik me echt niet aan aanpassen. De volgende dag kreeg ik wel een berichtje waarom ik niet ben komen opdagen, oeps..

Zondag ochtend ben ik eerst gaan wandelen en daarna zouden we naar een museum gaan. Een aantal oplettende lezers vraagt zich nu af wat er met Kiki gebeurt is: zaterdag avond vroeg naar bed, zondag wandelen en musuems bezoeken.
Dat wandelen dat doe ik eigenlijk in het gevecht met al dat vieze vet in ’t eten en zodat ik niet als een oliebol naar Nederland terug rol. Het musuem ging gelukkig niet door, dus nu kom ik misschien al wat minder verstandig over. Daarbij was dit weekend zondagavond mijn feestavond, want ja: maandag is vrij! Het is een feestdag, een groot deel van de mensen hoeft niet te werken en er is geen school. Wat gek is, is dat er echt letterlijk niemand was die wist waar de feestdag voor was. De school niet, de werkende mensen niet en de jongeren niet.
Zondag eerst tot een uur of 2 in de bar de ‘previa’ gehouden ter ere van 3 verjaardagen en toen gezellig uitgegaan met een hele groep. Was een leuk feestje en daarna rond een uur of half 6 de discotheek uitgegaan. Ik was met twee vriendinnetjes en we moesten een taxi zoeken. Normaal komt mijn vader me altijd ophalen na het uitgaan, maar helaas doet de auto het momenteel even niet (net zo als een heleboel andere dingen hier).
Ik weet niet of ik het wel is op mijn blog neer heb gezet, maar na het uitgaan een taxi zoeken is een soort van onbegonne zaak. De taxi’s hier kun je niet bellen, ze rijden gewoon overal rond. Meestal op ‘libre’ maar na het uitgaan brand dat lichtje bij geen een taxi meer. Na een half uur met kapotte benen rondgelopen te hebben zag ik een lichtje branden in de verte. Ik rende op de taxi af alsof ik mijn liefde van mijn leven in de zag staan en vloog naar binnen. Helaas was het niet de liefde van me leven, maar een bejaarde taxi chauffeur met een grijze baard natuurlijk. Mijn vriendinnetjes kwamen een paar minuten later aan want die hadden al helemaal kapotte benen van de hoge hakken.
Ik ben trouwens een écht échte barbaar hier. Vandaag vroeg zelfs mijn kleine neefje het:‘Kiki, is dat echt waar, dat jij uitgaat op SCHOENEN?’ Nou, uitgaan is hier echt het verkleed feestje en het meisje met de hoogste hakken wint. Ik, nuchtere Nederlander, doe natuurlijk niet mee aan die onzin. De discotheken hier zijn zoooo ontzettend ranzig dat ik mijn mooie hakken daar geen 5 minuten binnen wil hebben. Ik ga dus gewoon lekker op mijn all stars of kapotte vans, dat is veel praktischer. Als je na het uitgaan een taxi moet vinden hoef ik niet met m´n blote voeten over straat, zoals al mijn vriendinnen dat wel moeten. Ook toen ik mijn geliefde taxi-chauffeur in de verte zag was ik binnen een minuutje naar hem toe gerent.

Deze vrije maandag zijn we met de speedboot langs de rivier gevaren! We gingen aan het eind van de dacht, dus ik kon ook de prachtige stad in het donker bewonderen. Zoals de Argentijnen trots zeiden: echt een beetje New York...

Ik heb nu pas een weekend verteld en ik heb alweer veel te veel gekletst. Mijn andere weekenden kan ik wel minder goed herinneren, maar die waren gezellig.
Na Iguazu heb ik een géweldig weekend gehad. Ik kwam na een week weer thuis bij mijn familie, gezellig gekletst. Met mijn vriendinnetjes afgesproken, gefeest en naar een speciale markt gegaan. Die markt was wel echt een leuk uitstapje. Ik ging met me vader en wist eigenlijk helemaal neit zo goed wat het was. La fiesta de collectividades zijn alle Argentijnen met een andere nationaliteit. Er waren dus hele grote standjes met Japan, China, Duitsland,Italië, Ierland, Spanje etc etc etc. Het was echt mega dus er liepen ook veel mensen rond. Ik heb eerst eindelijk weer is een loempia gegeten en daarna bij Duitsland zuurkool met worst. Mijn vader praat nog steeds over ‘ het grapje’ dat ik maakte: eindelijk normaal eten! In Argentinië komen ze eigenlijk niet veel verder dan wat Chineze supermarktjes, en dat is al een heel big thing. Ook stonden er grote podiums waar oude taarten aan het dansen waren alsof ze 18 waren. Het zag er écht niet uit: ze deden heel sexy hun rok omhoog en ik kan je vertellen dat er geen sexy benen onder de rok vandaan kwamen.. Dat waren dan de tradionele dansen van het land, uhu...

Ook was er nog een weekend met een nogal apart feestje. Ik kwam bij de bar aan waar we verzamelde om naar het feest heen te gaan en vroeg hoelaat we terug gingen naar Rosario (was in een andere stad). Nou we gingen dus mooi niet meer terug, we overnachtten daar! We gingen met tientallen jongeren als overvallers de bus in en het avontuur kon beginnen. Het was hartstikke gezellig, maar ik vroeg me dan toch af waar al die kids moesten aan slapen. Nou, dat werd er dus ook niet gedaan! Gelukkig heb ik een onwijs lieve tante die daar dichtbij woont. Ze sliep die avond niet in haar huis en ze was zo gul om mij haar huis te lenen voor die nacht. Al mijn klasgenoten zaten dus buiten in de kou en na een uur of 4 en ik ging lekker een bed in! De volgende ochtend brakkie brak de bus in naar Rosario en aan het eind van de middag met een vriendinnetje gekletst in het park aan zee. Ik had een druk progamma, want ik liep met Vale terug naar het centrum door naar een andere vriendin waar we met z’n 3en gingen eten. Alle meiden gingen nog uit maar ik kon écht niet meer dus heerlijk geslapen. Een andere reden voor mijn lange nachtrust was dat we de volgende ochtend vroeg, 11 uur, naar de Assado BBQ van opa moest. Gezellig gemeet met 10 andere oude mannetjes die er al weken van op de hoogte waren dat er een Holandesa kwam. Ik dacht just family, maar helaas. Ik kreeg nog fijne levenslessen mee naar huis. Ook ben ik een prachtige bloem die op het punt staat op de spatten en gaat mijn leven een groot avontuur worden. Dit soort verhalen gingen nog even door, maar toch helaas kon ik ineens toch wat minder goed Spaans verstaan, heel vermoeiend was het. De oude man heeft een stuk of 10 keer verteld dat hij zijn hele leven al heeft gezegd dat hij met een blonde vrouw met blauwe ogen wilde trouwen. Was ik even trots, als blondine met ojos claros! En als laatste: ik heb ook nog paardgereden door het dorp!

Ik heb denk ik goed uitgelegd over mijn leuke weekendjes. Er mist dus nog iets in mijn verhaal, de normale weken met school. Daar moet ik nog een update over geven. Ik bergijp school dus echt stukke beter en ik kan gewoon meedoen. Ik kwam er 2 maanden geleden achter dat ik dus eigenlijk, als uitwisselingsstudent, heel wat minder populair ben bij de leraren dan dat ik dacht. Mijn huiswerk of toetsen worden niet nagekeken en sommige zeggen echt lelijke dingen over ons (er zit nog een Tjechisch meisje en een Amerikaans meisje in mijn klaas). Als het goed is ga ik dus volgend jaar naar de universiteit. Ik moet dat allemaal nog regelen, maar dat zou wel weer Argentijns ‘ geen haast ‘ hebben, terwijl ik er nerveus van word.

Ik heb nu echt genoeg verteld! Het is veel te saai om zo´n lang verhaal te lezen, maar ik kan het gewoon niet goed bijhouden zo´n blog. Ik ga proberen snel een volgende blog te posten, en dan over de Argentijnse dingen die leuk zijn, maar ook de minder leuke. Dat is namelijk ook een deel van mijn jaar hier, en dat begin ik wel te beseffen.
Nou dikke kussen en succes met de kou. Onthoud maar dat die hitte en dat gezweet ook niet álles is en dat je er ontzetten moe van word! Toch vind ik het stiekem wel lekker, dit klimaat...


Los quiero y extraño! Kiki